Merel Smulders over vallen, twijfelen en tóch doorfietsen

Tot vorig jaar reed Merel nog in het team waar haar vader teammanager was. “Hij besloot dat te gaan doen omdat de hele familie toch al iedere week op de baan stond. En hij vond het misschien nog wel het leukste van ons allemaal.” Als kind kreeg ze training van hem bij de club in Wijchen, maar later werd hij geen coach meer – wel de man achter het team. Zus Laura stapte een jaar eerder over naar een nieuw team, en uiteindelijk besloot ook Merel dat ze een andere route wilde. “Niet omdat ik het niet goed met mijn vader kan vinden, maar ik wilde vrij zijn, eigen keuzes maken. Heel veel mensen in BMX doen het, dus hoe moeilijk kan het zijn? Maar toen ik alles zelf moest regelen, van inschrijvingen tot schema’s, kwam ik erachter: heel moeilijk. Ik ben echt een chaoot, dus dat is een lastige combinatie.”

Toch leek het een logische stap voor Merel. “Ik dacht: ik ga m’n eigen pad kiezen. Ik heb twintig jaar lang met mijn vader samengewerkt en vaak gekozen voor wat hij dacht dat de juiste manier was. Nu ga ik zelf kiezen en word ik kampioen. Maar zo werkt het niet. Ik train beter, ben fysiek sterker, maar het komt er nog niet uit. Mensen zeggen: geef het een jaartje om te wennen. Maar ik ben ongeduldig, dus dat is heel frustrerend.”

Inmiddels is Merel vaak in Frankrijk, waar ze fietst voor een Frans team, en eind dit jaar gaat ze samenwonen met haar vriend Mathis, óók BMX’er. “Ik had me ooit voorgenomen om nóóit meer iets te beginnen met iemand uit de BMX-wereld. Dat had ik al eens geprobeerd. Maar toen was daar Mathis. We kennen elkaar al zo’n tien jaar uit de sport. We zijn even oud en kwamen elkaar regelmatig tegen bij wedstrijden. Het bleef altijd bij een hoi-doei en ‘alles goed?’. We waren toen nog niet zo close. Hij had al die jaren een vriendin en ik een vriend, dus het speelde ook helemaal niet. Tot zo’n twee jaar geleden. De relaties waren uit en het werd ineens wel heel gezellig tussen ons.”

Eind dit jaar verhuist Merel naar Besançon. “Frankrijk is op dit moment gewoon het handigst om samenwonen en sport te combineren. Voor mij is het makkelijker om die kant op te gaan, omdat ik wat meer flexibiliteit heb in mijn afspraken. Voor Mathis ligt dat anders.” Omdat haar huurcontract ophoudt, is dit een logisch moment om haar koffers te pakken. “Ik woon nu samen met een vriendin in Nijmegen en dat is onwijs gezellig. Maar als ik dan tóch moet verhuizen, kan ik het niet aan Mathis verkopen om níet naar Frankrijk te komen. Vooral omdat ons plan al staat om ‘in ons volgende leven’ na BMX weer naar Nederland te verkassen. Lijkt me wel zo eerlijk!”

Merel is open over de mentale worsteling van het afgelopen jaar. “Ik zat al in een negatieve spiraal. Had veel stress, was superkritisch en helemaal niet aardig voor mezelf. Daardoor presteerde ik niet goed en uiteindelijk verloor ik mijn topsportstatus. Dat was de druppel.”

Toch bleef ze trainen, op laag pitje, of zoals ze zelf zegt: “een beetje aanklooien”, en ging ze mee naar Kopenhagen om haar zus Laura te steunen in de voorbereiding op het WK. “Ik wilde er voor haar zijn, maar ook voor mezelf. Om niet alleen thuis te zitten en toch nog een beetje plezier te hebben in het fietsen.”

Tijdens die week stapte ze ook zelf even op de fiets. “In het begin wist ik echt niet wat ik wilde. Maar de training daar gaf me weer even het gevoel waarom ik dit ooit ben gaan doen. Dat plezier wilde ik vasthouden. En toen kreeg ik ineens een doorgestuurde mail. Mijn naam stond op de deelnemerslijst. Toen wist ik: ik ga. Niet omdat alles ineens goed is, maar omdat dit een kans is om aan mezelf te werken. Om weer te voelen dat ik het waard ben.”

Wat doet een topsporter eigenlijk op een dag? “Heel veel! Meestal krachttraining op maandag en vrijdag, baantraining op dinsdag, donderdag en zaterdag. En sprinttraining ergens tussendoor. En dan nog Frans leren, shoppen, koffietjes met vriendinnen. Had ik al gezegd dat ik van de volle agenda’s ben?”

Zeker toen ze studeerde had ze amper een uurtje over. Stage bij de rechtbank vond ze ‘superleuk, maar ook slopend’. “Regelmatig stond ik om acht uur in de gym, dan meteen door naar Arnhem voor stage tot vijf en ’s avonds nog studeren. Maar dat heb ik nooit als vervelend ervaren. Dat leven past gewoon bij mij!”

Bij de familie Smulders aan de eettafel gaat het áltijd over sport. “Ik ben de enige in het gezin die ook nog andere hobby’s heeft. Dat kan best frustrerend zijn. Dan wil ik het over iets anders hebben, maar voor je het weet zitten we weer midden in een gesprek over BMX, motorcross of downhill, een sport die wij ook allemaal doen.”

Toch is haar familie haar grootste steun. En Laura? “Dat is mijn grote zus én mijn beste vriendin. We trainen samen, reizen samen, staan soms zelfs naast elkaar op het podium. En ja: ik wás het zusje van. Dat vond ik ook totaal niet erg. Maar nu ben ik gewoon Merel. En daar ben ik trots op.”

En als het WK niet goed gaat…? Merel denkt even na. “Dan ben ik teleurgesteld. Maar mijn grootste doel op dit moment is om weer gelukkig op de fiets te stappen. Het plezier terugvinden. En daarna zien we wel. Stoppen kan altijd nog. Maar opgeven? No way. Dat past niet bij mij.”