Van Nijmegen naar Valencia

Elise Kaak over thuis waar tranquilo de norm is

Begin 2023 gooide Elise het roer om. Ze zegde haar baan op, verbrak haar relatie en moest op zoek naar een nieuwe woning. “Het voelde als een compleet nieuw leven inclusief vrijheid én tijd”, vertelt ze. “Toen dacht ik: waarom niet meteen een stap verder? Wonen in het buitenland. Ik had geen partner, geen vaste baan en kon remote werken. Op een strand in Thailand besloot ik: ik ga het gewoon doen.”

De keuze waar naartoe was snel gemaakt. “Ik ben gek op Italië, maar Spaans leren leek me toch handiger. Bovendien voel ik me helemaal thuis in de Spaanse eetcultuur. Voor mijn werk is dat een cadeautje.” Toen een vriendin in Valencia ineens een kamer vrij had, was het alsof alles in elkaar viel. “Binnen 48 uur stond mijn naam op het huurcontract. Daarna kon ik mijn ouders bellen met het nieuws: ik vertrek!”

Toch blijft Nijmegen belangrijk. “Nijmegen voelt als thuiskomen. Het is vertrouwd, gemoedelijk. Je komt altijd iemand tegen als je door de stad fietst. Ik mis mijn vrienden enorm, maar ik weet ook dat we elkaar niet kwijt zullen raken. Vriendschap draait niet om hoe vaak je elkaar ziet, maar hoe het voelt als je samen bent.”

Haar Instagram speelt daarin een belangrijk rol. “Ik post dagelijks over mijn avonturen en dat voelt bijna als een dagboek. Mijn vrienden en familie kijken mee en reageren. Dat houdt ons dichtbij.”

Waar haar leven in Nijmegen soms voelde als racen op de hoogste versnelling, ervaart Elise in Valencia vooral rust. “In Nederland werkte ik zestig uur per week, sportte elke ochtend en zat elk weekend vol. Niet vol te houden. Hier leeft iedereen met de dag. Er is tijd voor siësta en eten is een familiegebeuren. De prestatiedruk ligt veel lager. Dat geeft lucht.”

Die Spaanse mentaliteit zag ze ook terug tijdens de overstromingen in december 2024 en de nationale stroomstoring in april 2025. “In plaats van paniek zag ik mensen samenkomen. Iedereen hielp elkaar. Spanjaarden hebben een diepgewortelde solidariteit, dat heeft me echt geraakt.”

Nog steeds duiken haar beelden af en toe online op. Of intieme beelden van andere vrouwen, waarbij staat dat het Casey is. Daardoor blijft de angst dat onbekenden die ze ontmoet haar foto’s en video’s hebben gezien. “Net als ik ontspan, word ik weer herkend. ‘Oh, jij bent dat meisje uit Mook’, zeggen ze dan afkeurend. Terwijl ik zoveel meer ben dan wat er toen verspreid is.” Casey zucht. “Iedereen is weleens naïef als ze jong zijn, toch? Ik heb mijn lesje geleerd, maar het was een harde. Het is zo eenzaam als dit je overkomt. Daarom spreek ik me nu uit.”

Een sociaal netwerk opbouwen bleek makkelijker dan gedacht. “Valencia is een expatstad, iedereen staat open voor contact. Ik maakte mijn eerste vriendin al in de wachtruimte bij de immigratiedienst. Daarna ging het snel.”

Ook op werkvlak zoekt Elise haar weg. “Veel restaurants hier hebben geen social media, dus professionele foto’s zijn minder belangrijk. Dat maakt het lastiger. Maar ik ben weer gaan koken als private chef en dat geeft enorm veel plezier. Daarnaast blijf ik in Nederland shoots doen. En Spanje zelf is natuurlijk een droom voor elke fotograaf. Het licht, de kleuren, het eten… het is hier een eindeloze stroom van fotogenieke momenten.”

Voelt ze zich meer thuis in Valencia dan in Nijmegen? Elise denkt even na. “Het is moeilijk te vergelijken. In Nijmegen heb ik tien jaar lang een thuis opgebouwd. Hier ben ik nog nieuw. Maar thuisvoelen doe ik me al zeker. Eigenlijk heb ik het geluk dat ik me op meerdere plekken thuis kan voelen. Dat vind ik echte rijkdom.”

Voor Nijmegenaren die ook dromen van emigreren, heeft Elise een duidelijke boodschap: “Ga ervoor! Er zullen mensen zijn die je voor gek verklaren. ‘Je laat zoveel achter. Wat als het niet lukt?’ Dan denk je maar: wie altijd binnen de veilige lijntjes blijft, tekent nooit iets nieuws. Het vergt moed om uit je comfortabele kringetje te stappen en opnieuw te beginnen. Maar het wordt de beste, mooiste, leukste stap van je leven. De wereld ligt open voor wie durft.”