Gepubliceerd:
In dit artikel:
Tekst:
Frederique Huting
Fotografie:
Waar al 20 jaar lang jong en oud samenkomen
Ze had een hotelschooldiploma op zak, een partner die van kroegen houdt, en precies 1.500 euro om een droom werkelijkheid te maken. Het resultaat? Café St. Anneke: een buurtkroeg met groot hart, waar vaste gasten nog steeds aan de toog hangen en de zon vanaf negen uur ’s ochtends op het terras staat. Oprichter en drijvende kracht Maartje Houben-de Haard noemt het zelf ‘echt mijn plek’. En dat is het al twintig jaar.
Na haar studie aan de Hotelschool in Rotterdam wilde Maartje maar één ding: terug naar Nijmegen. “Het is klein, je kent elkaar, het is mijn stad.” Ze begon haar werkende leven bij café Le Figaro, werkte zich op tot bedrijfsleider en had inmiddels al flink wat horeca-uren op de teller toen het telefoontje kwam dat alles veranderde. Een pand aan de Sint Annastraat stond te koop. Maartje was toen 27. Samen met haar partner Pierre besloot ze het avontuur aan te gaan.
“Ik kende het pand niet, want ik was altijd in het centrum. St. Anneke ligt daar net buiten. Dat was even schakelen, maar de rest was helemaal wat we wilden. Dus we dachten: we doen het gewoon.”
Volle kroeg vanaf dag één
Na een week lang keihard klussen, ging St. Anneke open. “We hebben echt geploeterd. We hadden maar 1.500 euro, dus konden alleen de écht belangrijke zaken regelen; een likje verf hier, wat nieuwe meubels daar. En een grote schoonmaakbeurt, uiteraard.” De inspanning was het waard: op dag één was het meteen druk.
“Ik dacht toen nog: misschien zijn we een korte hype. We gaan niet te veel nieuwe mensen aannemen, want straks is het weer voorbij.” Maar het bleek geen hype. St. Anneke werd een begrip in Nijmegen. “Vaste gasten van het café dat er voor ons zat, bleven komen. En wat zo mooi is: die mensen zijn nooit meer weggegaan. Tegenwoordig komen hun kinderen ook, samen met hun hockeyteam of studievereniging. Die mix van generaties vind ik heel fijn.”
Klinkende glazen, bekende gezichten
St. Anneke is geen kroeg voor de massa. Niet voor dagjesmensen, maar voor buurtgenoten. “Ik denk dat je het verschil maakt als je je gasten echt kent. Dat je even iets extra’s doet. Niet veel, maar net genoeg. Mensen willen gezien worden.” Maartje en Pierre bouwen bewust aan dat gevoel: een plek waar alles naast elkaar kan bestaan, waar vaste gezichten de norm zijn. En dat blijkt een ijzersterke formule. “Je ziet steeds meer mensen ervoor kiezen om een drankje te doen in hun eigen wijk, in plaats van het centrum. Dat was voor mij vroeger wel anders, maar is voor het buurtgevoel denk ik een heel goede verandering.”
Een team om op te bouwen
Personeel kwam en ging, maar het hechte teamgevoel bleef. “Het is nu echt een warm team. Ze gaan samen de hort op, blijven naborrelen. En nieuwe collega’s worden snel in de groep opgenomen.” Ze vertelt over een nieuw meisje, zij kwam om te solliciteren en ging ‘s avonds al mee naar een training en bleef gezellig na borrelen. “Dat soort dingen zorgt voor verbinding. We doen het echt met z’n allen. Die sfeer is leuk voor het personeel, én voor de gasten.”
In februari 2025 werd het twintigjarig bestaan van St. Anneke gevierd met vaste gasten, leveranciers en oud-medewerkers. “Het was onwijs leuk om terug te blikken op de afgelopen twintig jaar. Echt een enorme mijlpaal.” En dat werd onder andere gevierd met een nieuw café-lied, geïnitieerd door oud-medewerker Imke. “We hadden bij het éénjarig bestaan ook al een nummer opgenomen, dus kregen als verrassing dit jaar een opvolger.”
Alsmaar door
De afgelopen twintig jaar was St. Anneke continu in beweging. Zo kreeg het café in 2013 een flinke upgrade. “Binnen twee maanden hebben we alles verbouwd. Dat gaf zo’n boost. We stonden echt weer op de kaart.” Ondertussen runde Maartje samen met Pierre ook nog café De Compagnie en café Van Rijn. Later kwam daar bar Ruig bij, dat ze startten samen met bedrijfsleiders van St. Anneke. “We zijn altijd bezig met horeca. Dat past bij ons en maakt ons gelukkig.”
Toch bleef St. Anneke altijd de basis, ook toen het leven privé ineens een andere wending nam. Want na een jaar als kersverse kroegbaas, werd Maartje zwanger. “Ik stond op de dag van de bevalling nog te werken. Ik ging na mijn shift naar huis en een paar uur later was onze zoon er.” Lachend vertelt ze het, maar die periode was pittig. “We kregen geen zwangerschapsverlof, want ondernemers hadden toen nergens recht op. Dat is later rechtgetrokken, en met terugwerkende kracht kregen we alsnog wat compensatie. Maar op dat moment stond ik er gewoon. Twee weken na mijn bevalling was ik alweer aan het werk.”
Er was geen tijd voor een lange kraamperiode of rustmomenten. Ze werkte nachtdiensten en haalde haar zoon na een power nap weer op bij haar ouders. Of hij wat van die hectiek heeft meegekregen? “Volgens mij niet. Als ik het hem nu vraag, weet hij er niets van. Mijn ouders pasten met liefde op hem, dus ik had ook niet anders verwacht.”
Anders nog iets?
De plannen stoppen niet op de hoek van de Sint Annastraat en de Fransestraat. Het pand naast St. Anneke staat al jaren leeg. De oude kapsalon moet straks een traiteur worden. “We zijn bezig met de laatste stappen om het plan rond te krijgen. Maar ik heb goede hoop!”
En dan is er nog een andere grote droom: de oude theeschenkerij in het Goffertpark een nieuw leven inblazen. “Die stond er tot begin jaren ’70. We willen hem herbouwen en hopen in 2027 open te gaan. Daar zijn we nu al zo’n tien jaar mee bezig, maar het lijkt nu toch echt te gaan gebeuren.” Het plan? “Een grand café, met ruimte voor kinderen, overdag open, middenin het groen. Pierre is dol op het kroegleven, maar ik hoor thuis in een grand café. Dit lijkt mij dus echt geweldig. Wij wonen in de Hazenkamp en dit heb ik vroeger zelf voor ons gezin gemist. Een goede reden om lekker het huis uit te gaan met z’n allen.”
De kracht van blijven bewegen
Voor Maartje is stilzitten geen optie. “Doorgaan is belangrijk. Als het goed gaat, moet je niet achterover leunen.” De horeca is veranderd: van pils en wijn naar spectaculaire cocktails en speciaal bieren, van kladblokjes naar complexe kassa’s. Maar ze blijft met de tijd meegaan, samen met Pierre, met wie ze het werk en het leven deelt. “Als ik zie dat hij even vastloopt, trek ik hem eruit. En andersom. We zijn echt een duo en ik heb heel veel zin in onze volgende avonturen.”
