Er is altijd eerst chaos voordat er helderheid is. Een gegeven wat ik in de loop van mijn leven heb weten te waarderen.
Dat ging niet vanzelf kan ik je vertellen. Daar heb je pieken en dalen voor nodig. Maar op het moment dat ik in chaos zit, weet ik nu dat ik daar eerst doorheen moet. Met vertrouwen dat daarna duidelijk wordt wat mijn richting moet zijn.
Dat bewustzijn geeft rust, heel veel rust. Datgene wat er is mag er zijn met de wetenschap dat het nodig is. Het is nodig voor de verdieping in mezelf. Voor groei, voor inzicht, voor bewustwording.
Ik schrijf dit als inleiding. Over vrouwen en de stress die we kunnen ervaren in ons leven. Ik zie dat vrouwen vaak niet weten wat ze nou echt willen. Of dat wel weten maar er niet naar handelen.
Nuis het tijdperk van de vrouwen. Van de vrouwelijke energie. Niet voor niets zien we enorme bewegingen ontstaan door vrouwen. En dat interesseert mij al heel mijn leven.
Rond mijn 25e ging ik werken als secretaresse voor een vrouwelijke burgemeester. Dit was geen logische carrière-stap, maar wel een interessante. Ik was nieuwsgierig, een vrouw op die positie binnen een context vol politiekspel met heel veel krachtenvelden. In mijn werkende leven voor organisaties heb ik veel vormen gezien van vrouwelijk leiderschap. Vrouwen die beslissende posities hadden en hebben en zich profileerden (hebben aangepast) vanuit de mannelijke energie; daadkrachtig, ondernemend, grenzen aangeven, duidelijkheid scheppend, focus.
Sturen vanuit ratio en het spel meespelen zoals dat werd gespeeld, ongeacht wat je voelt. Dat ‘moest’ wel anders kon je niet meekomen in het patriarchale systeem. Vrouwen luisterden niet meer naar hun innerlijke stem of kenden deze misschien niet. Wat ook niet te verwijten valt wanneer je dat simpelweg niet meegekregen hebt vanuit je ouderlijkhuis. En het wordt je ook niet bijgebracht op school, op de universiteit, binnen je vriendengroep of de maatschappij.
De maatschappij is niet gericht op vrouwenkracht. Sterker nog het is in de loop van de eeuwen onderdrukt. En daar wordt nu aan geschud en is in beweging, ook niet meer te stoppen en zal steeds groter en zichtbaarder worden.
Maar waar gaat het dan over? Wat is dan die vrouwelijke kracht die ondergesneeuwd is en nu zichtbaar wordt? Dat is bij de vrouw het gevoel, je intuïtie, moederlijke liefde, mededogen, geduld, onbaatzuchtigheid. Dat is onze bron. Dat is onze vrouwelijke oerkracht onze raadgever, wegwijzer, inspiratiebron, wijsgeer. En dat kan en mag er steeds niet zijn. Thuis niet, op je werk niet, op de uni niet, in je relatie niet, in de maatschappij niet. We hebben te weinig contact met onze oerbron, onze waarheid. Het is er wel, maar we luisteren er niet ‘meer’ naar.
Denk eens na hoe vaak heb je gehoord als je benoemde wat je voelde: “heb je haar weer” of “wat een gezeur” of op het werk “daar gaat het nu niet over, dat is niet aan de orde; we doen het zo”. Het is een patroon, een systeem dat zo is gegroeid. Het benoemen van je gevoel kreeg geen ruimte. Als je het wel deed, was je “lastig” of “kwam het niet uit”.
Ik ben alweer 20 jaar coach en in mijn praktijk kom ik keer op keer vrouwen tegen die graag weer in verbinding willen komen met hun gevoel, hun intuïtie en zich van hieruit willen profileren. Dat er een balans is tussen de mannelijke en vrouwelijke energie in zichzelf.
Veel vrouwen lopen op dit moment vast in hun leven. Dit uit zich in angst, onzekerheid, niet weten wat ze willen, of in een burn-out. Van alle leeftijden. Vrouwen van mijn generatie hebben zich vaak aangepast aan het “systeem” en voelen ook wrijving hierin. Van de generatie vrouwen net afgestudeerd of net aan het werk zie ik enorme worstelingen over wat ze willen. Het viel me jaren geleden op toen ik werkte met deze groep vrouwen. En ik ben gaan onderzoeken waar dat nou in zit. Wat ik zag, is dat deze groep vrouwen vaak een diploma hebben, een sociaal leven, een eigen huis en sommige een fijne relatie. Maar toch ongelukkig zijn. Omdat ze niet weten wat ze nu écht willen. En lopen door deze vraag veelal bij een psycholoog.
Hoe kan dat nou, dacht ik?
De huidige generatie net afgestudeerde vrouwen zit veelal op social media. Via instagram zien ze geweldige foto’s van vrienden die genieten in Australië of aan het wandelen zijn in Nepal. En zij, zij zitten thuis. Zoekend naar of in een baan die niet past, gaan door en lopen op een gegeven moment vast. Ik zag dit gebeuren en wilde weten hoe dit kwam. Uren heb ik gesprekken met deze vrouwen gevoerd, patronen onderzocht. Op de universiteit krijgen ze alleen feedback op kennis, niet op hun gevoelsleven. Op het werk is er geen plek voor je gevoelsleven en afhankelijk van je opvoeding werd er wel of niet over gevoel gesproken.
En dan ben je afgestudeerd en vraag je jezelf af “wat wil ik nu eigenlijk”. En kom je bij je essentiële vragen. Deze zijn: wat voel ik, wat vind ik belangrijk, waar gaat het voor mij over in het leven? En dan loop je vast want daar heb je nooit eerder over nagedacht en doorvoeld en dus heb je geen antwoorden. En dit is het punt waarop de chaos zich aandient. En je mag gaan onderzoeken “wat jij nu eigenlijk wilt” zodat er helderheid komt.
Maar ja, hoe maak je nu verbinding met je gevoel, je intuïtie. Dat is een persoonlijke ontdekkingstocht – prachtig om te onderzoeken. Daarvoor kan je gewoon naar een coach. Aan de hand van jouw coachvraag stelt zij jou vragen waardoor je inzicht krijgt in jezelf en zelf je antwoorden vindt. Middelen vindt om daarmee aan de slag te gaan. Vragen die ons vrouwen weer in onze kracht zetten door weer de verbinding aan te gaan met ons gevoel, onze intuïtie.
Ook zie ik dat veel jonge vrouwen met gezin en werk zoeken naar balans. Hier geldt hetzelfde principe. De balans vinden tussen wat je echt wilt en hoe dit vorm te geven. Wat voel ik, wat wil ik, hoe zet ik dat neer versus wat verwacht men van me. Ik voel maar niet, ik ga door, dit doet toch iedereen. Datgene wat jouw waarheid is wordt niet door je gevoeld, daar luister je niet naar. Totdat je niet meer kan en je lichaam stop zegt.
Doe je wat je wilt? Of doe je wat een ander wil/verwacht? En daar zit de discrepantie. En ontstaat er angst en onzekerheid. Men weet niet wat er gebeurt wat er aan de hand is. Vaak gaat iemand als dat gebeurt naar een psycholoog. Als er een ziektebeeld is, is dat ook de weg. Maar als dat niet zo is, kan je bijvoorbeeld ook naar een coach. Vragen als “wat wil ik”, “wat kan ik” of “wat voel ik” zijn typische coachvragen. Wat ik hiermee ook wil aangeven is, dat het weer leren verbinden met je gevoel, intuïtie een prachtige ontwikkeling is van het vrouw zijn en zeker geen ziektebeeld is. Dat we nu eens uit dat dogma gaan van dat vrouwen zeuren als ze hun gevoel benoemen en handelen vanuit hun intuïtie, hun oerkracht.
Ooit was ik bij een lezing van de Dalai Lama. Iemand uit het publiek vroeg “ Wat heeft de Westerse wereld nodig”? Waarop de Dalai Lama zei: “Compassie”. Waarop diegene uit het publiek zei: “Wat is dat precies”? Waarop de Dalai Lama zei: “Dat zie je als een moeder haar baby vasthoudt”.
Het is een prachtige ontwikkeling om weer verbinding te maken met ons gevoel, onze intuïtie, onze vrouwenkracht en ons van hieruit te profileren. Laten we elkaar hierbij steunen, aanmoedigen en helpen.
Ps:
Ik leg graag nog even het verschil uit tussen een coach, psycholoog en mentor. Coach: werkt met je aan je persoonlijke ontwikkeling en aan een bepaald doel. En werkt met iemand die ik-sterkte heeft. Dat betekent dat iemand kan reflecteren op zijn eigen gedrag. Aan de hand van de coachvraag stelt de coach vragen zodat de coachee zelf inzicht krijgt. Geeft geen tips en adviezen. Psycholoog: werkt met mensen die een ziektebeeld hebben. Ondersteunt bij psychische klachten. Mentor: werkt met mensen die werkgerichte vragen hebben en geeft vanuit eigen werkervaring tips en advies.
