Zodra de St. Annastraat ter hoogte van De Vereeniging wordt afgesloten voor fietsers en je moet omrijden om de binnenstad te bereiken, weet je gewoon dat het weer zover is. De stad wordt in rap tempo verbouwd: tribunes en podia verrijzen. En elke dag voel ik mij meer en meer trotse inwoner van onze bruisende stad.
Dit jaar kreeg dat gevoel een extra lading. Dankzij de voorrang voor jonge debutanten besloot ook onze zoon zich, samen met drie vrienden, in te schrijven voor dé Vierdaagse. Een prachtig avontuur. Ik doe het hem niet na, maar juich het zeker toe.
Al gauw volgden de voorbereidingen, zoals dat gaat: een bezoek aan Spac Sport voor goede wandelschoenen en sokken, trainingsrondjes door de uiterwaarden en Beek met z’n vrienden. En natuurlijk voelden wij ons als ouders geroepen ongevraagd advies te geven, ondanks onze totale afwezigheid van enige ervaring op dit gebied. Die adviezen werden dan ook consequent, vriendelijk dan wel geïrriteerd, weggewuifd. Volledig terecht.
Gelukkig woont er tegenover ons iemand die wél weet waar ze het over heeft. We wisten natuurlijk al langer dat onze ontzettend lieve overbuurvrouw de Vierdaagse niet één of twee keer, maar inmiddels dik vijftig keer heeft gelopen. Dus toen we haar onlangs toevallig op straat spraken en het gesprek al snel op de Vierdaagse kwam, volgde er in een paar minuten tijd een stroom aan praktische tips. Meer bruikbare ervaring dan ik in maanden had kunnen verzamelen, die ik vervolgens met net zoveel liefde doorgaf aan onze zoon.
“Tape preventief een stukje van je hiel af, maar wees voorzichtig met het verwijderen. Doe wat talkpoeder op je voeten, zodat je sokken niet gaan plakken. Zorg voor goed ingelopen schoenen die net iets ruimer zitten. Neem voldoende eten mee, met een Lakrisal of Dextro voor de moeilijke momenten. Kijk goed naar wat je onderweg van mensen aanneemt; hoe vriendelijk ook bedoeld, het moet er wel fris uitzien. Loop met één bidon die je in de dorpen steeds bijvult en maak dan meteen gebruik van een sanitaire stop. Ga tijdens rustpauzes niet op de tocht zitten en maak gebruik van warmtespray als die onderweg wordt aangeboden. Dat houdt je spieren soepel. Laat de paraplu thuis, maar neem een lichte poncho mee en stop ook een extra paar droge sokken in je tas. En krijg je rode uitslag rond je enkels, schrik dan niet; vaak is dat simpelweg het warme asfalt dat na vier dagen wandelen zijn sporen nalaat.”
Haar laatste advies kwam zonder enige aarzeling: eet de hele week pasta en zoek ’s avonds op tijd je bed op.
Wat mij misschien nog wel het meest raakte, was niet eens de inhoud van haar adviezen, maar het feit dát ze ze gaf. Dat ze haar halve eeuw aan wandelwijsheid in een paar minuten doorgaf aan iemand die nog aan het begin staat. Wie zou daar niet naar luisteren?
