Gepubliceerd:
In dit artikel:
Tekst:
Fotografie:
10 vragen aan Linde over eigenwaarde, Nimma en haar muziek
Warmte in haar stem. Rauw en ongefilterd in haar muziek. De Nijmeegse singer-songwriter Linde Schöne schrijft en zingt over mentale worstelingen, eigenwaarde en intense liefdes. Ze begon in de Nijmeegse hiphopscene. Al snel stond ze op grote festivals, zoals Lowlands, Paaspop en Down The Rabbit Hole. Maar achter het succes schuilt ook een donkere kant. Terug in Nijmegen vindt ze opnieuw haar rust en nu schrijft ze vooral nummers voor andere artiesten. Linde vertelt over eigenwaarde, nummers schrijven, de muziekwereld en Nimma: haar thuis.
Jouw wieg stond in Nijmegen. Hoe vormde Nimma jou als mens?
“Ik groeide op in de linkse scene van Nijmegen. Mijn ouders lieten zich bijvoorbeeld horen voor het klimaat. En in 1981 liepen ze mee in de Piersonrellen: de krakersrellen rondom de Nijmeegse Piersonstraat. Vrijzinnigheid, actie voeren en debatteren kreeg ik dus al van jongs af aan mee. Ik leerde om mijn ongefilterde mening te delen.”
“Nog steeds houd ik van het sociale en solidaire dat Nijmegen heeft. Dat past bij mij. Nimma voelt dorps en tegelijkertijd toch radicaal: dat miste ik toen ik in Amsterdam woonde. Nu ik terug ben, wil ik niet meer weg.”
Komt daar ook de openheid in je nummers vandaan?
“Die openheid komt meer uit mezelf. Ik ben van nature best dramatisch en schrijf bijvoorbeeld over mijn zelfbeeld en mentale gezondheid. Dat is soms best kwetsbaar. Waar ik als kersverse artiest mijn hele leven op tafel gooide, ben ik daar nu voorzichtiger mee. Niet iedereen hoeft álles te weten. Sommige gevoelens zijn alleen voor mij of mijn eigen kring. Want de reacties op emoties die ik deel, zijn mooi. Maar ook heftig. Als mensen zeggen dat ik hun leven heb gered, is dat behoorlijk overweldigend.”
Muziek schrijven en maken: zat dat altijd al in jou?
“Absoluut. Zodra ik een podium zag, klom ik erop. In de kleuterklas schreef ik zelfs al nieuwe versies van ‘Ik zag twee beren broodjes smeren’. Muziek schrijven en maken voelt als een gave. Alsof ik een geheime taal spreek. Soms denk ik: ik stop ermee, met de hele muziekwereld. Maar dan ontstaan de nummers als vanzelf weer in mijn hoofd. Heel bevrijdend is dat. Zo schrijf en zing ik emoties of een gebroken hart van me af.”
Begon jij in de Nijmeegse muziekwereld?
“Ja, in de hiphopscene. Dat is een klein deel van de Nijmeegse muziekwereld, want het grootste deel is alternatief. Lokale artiesten worden daarin echt gesteund. Dat vind ik gaaf. Denk aan Jeroen Antoine, een goede vriend van me, die op veel plekken in Nijmegen en daarbuiten wordt geboekt. Binnen de hiphopscene is die steun een stuk minder. In het begin nam bijna niemand mij serieus. Pas toen ik een platencontract had en succesvol werd, wilden mensen met me samenwerken.”
De muziekwereld kan dus bikkelhard zijn.
“Zeker, soms zelfs giftig. Daar moest ik echt mee leren omgaan. Sommige mensen zien je alleen staan als je succesvol bent. De aandacht die je dan krijgt, is verslavend. Tegelijkertijd hangt er een donkere schaduw boven dat succes. Flopt een album? Dan kun je jezelf volledig verliezen. Want alles wat je hebt – je eigenheid, energie én geld – zitten daarin. Die kanten van de muziekwereld leerde ik kennen tijdens mijn tijd in de hiphopscene. Ik was ontzettend bezig met geaccepteerd worden door anderen. Vooral mannen. Dat is nu gelukkig anders.”
Hoe doorbrak je dat patroon?
“De breuk met hiphoplabel Noah’s Ark in 2022 was hét kantelpunt. Snel daarna ontdekte ik de queerscene: het beste wat me kon overkomen. Daar kan ik dragen wat ik wil, dansen hoe ik wil. Het is een plek waar mensen mijn liefde voor vrouwelijkheid, humor en sexiness waarderen. Zelfs als mijn billen zowat onder mijn rok uitkomen. Die vrijheid is één van de grootste bevrijdingen in mijn leven. Dankzij de queerscene voelen mijn vrouwelijkheid en muziek authentieker. Echt zoals ik ben.”
Wil je via muziek een boodschap delen met je publiek?
“Niet per se. Juist als je dat probeert, verlies je de puurheid van muziek. Of je maakt een nummer prekerig. Ik deel en maak wat ik voel. Bijvoorbeeld als een relatie uitgaat of een man me respectloos behandelde. Zit daar een boodschap in voor anderen? Dan is dat een mooie bijkomstigheid.”
“Daarom vind ik ‘Respect’ van Aretha Franklin zo sterk. Het nummer is heel persoonlijk voor haar. En tegelijkertijd van grote maatschappelijke betekenis voor vrouwenrechten en gelijkwaardigheid. Dat is best een kunst: nummers maken met een boodschap, zonder dat ze gezapig zijn. Singer-songwriter Froukje kan dat ook goed.”
Welke artiesten inspireren jou nog meer?
“Taylor Swift is echt een heldin. Ik houd ervan hoe haar teksten gedetailleerd en toch simpel zijn. Ze geeft me het gevoel dat ik alles mag voelen, hoe extreem ook. Want eerlijk: een album maken over je ex is best extreem. Maar niet volgens Taylor. Dat vind ik heel bevrijdend en feministisch. Verder waardeer ik onder andere M.I.A, Lily Allen, Maisie Peters en Rina Sawayama. En Beyoncé vind ik geweldig. Maar haar teksten laten me niet huilen, zoals die van Taylor Swift dat wel doen.”
Je schrijft ook nummers voor andere organisaties en artiesten.
“Klopt. Dat is wat ik nu het meeste doe. En wat me veel voldoening geeft, want daarmee kan ik iets voor anderen betekenen. Ik schrijf nu bijvoorbeeld samen met Shary-An voor haar nieuwe album. Ook schreef ik onder andere het nummer ‘Nederland Doet Het’ voor de verzekeringsmaatschappij a.s.r. en Yi-Ha-Hee voor de Club van Sinterklaas.”
“Songwriting begint met praten over wat er bij een artiest speelt. En welke emoties dat oproept. Het helpt dat ik zelf weet hoe een depressie voelt en behoorlijk toxische relaties had. Daardoor begrijp ik gevoelens van een ander beter. Toen ik samen met Danique het nummer ‘Weglopen Van Jou’ schreef, kwamen we op de zin ‘Eén ding wat jij niet kan, maar ik wel, is weglopen van jou’. Die zin voelden we allebei zó sterk. Dat was echt een van mijn hoogtepunten als songwriter.”
Zien we jou de komende tijd weer op het podium?
“Wie weet. Ik zie drie paden die ik kan bewandelen. De eerste optie is muziek blijven schrijven voor andere artiesten. Misschien in combinatie met lesgeven of optreden in een coverband. Óf ik ga de theaterwereld in. Praten en verhalen delen tussen mijn nummers door doe ik sowieso graag, dus waarom niet optreden als cabaretier? Het derde pad is zelf nieuwe muziek uitbrengen. Maar dat betekent ook: terugkeren naar de bizarre egoshow. En ik weet niet wat het mentaal met me doet als ik ooit weer voor volle zalen sta.”
“Welk pad het wordt, zie ik vanzelf. In welke vorm dan ook: muziek is én blijft een deel van mijn leven.”
Linde brak in 2016 door met haar debuut Liefde Van De Vloer, dat ze uitbracht bij hiphoplabel Noah’s Ark. Daarmee stond ze op onder andere Lowlands, Noorderslag, Down The Rabbit Hole en Paaspop. Kort daarna volgde haar EP Linde van Nimma. Na een stilte keerde ze terug met het album Nog Heel Even (2020), waarna ze brak met hiphoplabel Noah’s Ark. Bij muzieklabel PIAS bracht ze haar albums Teugels (2022) en Kerstmis Baby! (2022) uit. Ondertussen schreef ze ook nummers voor artiesten zoals Maan, Trijntje Oosterhuis en Glennis Grace.
