De telefoon gaat: “Mam, kan ik weer even thuis komen wonen?” Enkele weken later woont mijn 24-jarige dochter weer thuis in de kamer die al een paar jaar leeg staat. Hartstikke gezellig natuurlijk, maar uiteindelijk zal zij ook weer haar eigen plek gaan vinden en staat die kamer weer leeg. Het is voor haar en voor vele anderen niet eenvoudig om geschikte woonruimte te vinden in deze tijd.
Niet alleen is er een tekort aan studentenkamers, maar ook aan betaalbare woningen. De vraag naar woonruimte is de laatste jaren fors toegenomen. Onder andere door de veranderde zorg; meer mensen thuis in plaats van in een instelling. Daarnaast worden we met z’n allen steeds ouder en blijven ouderen langer in hun eigen huis wonen . En dan zijn er steeds meer mensen die hun land ontvluchten om in Nederland een veilig bestaan op te bouwen. Ook neemt het aantal eenpersoonshuishoudens toe. Dit zorgt er allemaal voor dat er extra druk ligt op het aanbod van betaalbare woonruimte voor starters en mensen met een lager inkomen of een uitkering. Terwijl een betaalbaar dak boven je hoofd essentieel is voor een gelukkig leven.
In de afgelopen vier jaar ben ik wethouder Onderwijs, Welzijn en Zorg geweest. Ik heb veel met mensen gepraat over hun persoonlijke situatie en waar ze tegen aanlopen. Vaak lijkt de financiële situatie de oorzaak van veel problemen. Maar uiteindelijk zag ik meer en meer dat het begin van een oplossing vaak start met woonruimte. Vandaar dat ik deze nieuwe bestuursperiode graag aan de slag ga met de combinatie Wonen, Onderwijs en Zorg.
Mensen kunnen niet doorstromen naar passende of betaalbare woonruimte, met alle gevolgen van dien. Iedereen wil voorrang. We redeneren vaak vanuit doelgroepen, maar ieder mens heeft recht op een dak boven zijn hoofd, passende zorg en ondersteuning om zelfstandig te kunnen (blijven) wonen. Ik wil af van dat labelen. Om succesvol samen te leven is het van belang dat we toleranter zijn, meer verdraagzaam zijn, meer nieuwsgierig zijn naar elkaar en vooral ook meer respect hebben voor elkaar. Dan hoeven we niet meer te denken in doelgroepen, maar gaan we uit van de behoefte van een individu. Zo zullen we Oekraïners onderdak blijven bieden, blijven er eerstejaars studenten komen, blijft die oude buurvrouw zo lang mogelijk thuis wonen. Dus moeten we creatief omgaan met bestaande woningen in de wijken. Zo wil ik het mogelijk maken dat alternatieve woonvormen makkelijker te realiseren zijn. Denk aan het ombouwen van woningen zodat deze gedeeld worden. Maar ook dat het laagdrempeliger wordt om bijvoorbeeld een leegstaande kamer te verhuren aan iemand die het nodig heeft. Ik ben optimistisch dat we met elkaar veel kunnen
bereiken. Dus misschien verwelkom ik, als mijn dochter toch een passende woning gevonden heeft, wel iemand anders in die fijne, dan weer leegstaande kamer!
