‘Ik kan gaan waar ik wil’

Aan het begin van haar derde studiejaar ging Eva op kamers. Niet in Arnhem, maar in Nijmegen! “Ik vind Nijmegen gewoon veel leuker! Ik heb tijdens mijn studententijd vrienden voor het leven gemaakt, heb vrijwilligerswerk gedaan in het ziekenhuis, had een bijbaan in de marketing: supertijd.” Vlak na haar studie rolde Eva de BNNVARA Academy in. Een jaar lang deed ze volop redactiewerk en ging ze door heel het land om te draaien. Vlak daarna werkte ze bij de DWDD-redactie en werkte ze met de super gedreven Matthijs van Nieuwkerk. Eva: “Ik had mezelf tijdens mijn studie Communicatie en Multimedia Design al ingeschreven bij de Kamer van Koophandel onder de naam Oakwood Media Productions, omdat ik al wel eens opdrachten kreeg. Vanaf het moment dat mensen me aan het werk zagen bij DWDD en in Weet wat je date, nam het aantal klussen alsmaar toe.”

Er zijn veel speciale plekken in ‘Nyma’ voor Eva: ze woont aan de Waalkade, heeft mooie herinneringen aan het Faberplein op Roze Woensdag, De Wedren waar ze ’s ochtend om 05:00 uur de eerste lopers aanmoedigde tijdens de Vierdaagse, het Vasim-terrein waar ze veel feestjes heeft gevierd, creatieve werkplaats Hubert waar ze voor het eerst op slag verliefd werd op iemand (die helaas al een vrouw en kind had), Snackbar Corry in Oost, Humphreys waar ze met vrienden na een nacht doorhalen buiten op een muurtje zat en de vriendschap vierde, het Hertogplein waar ze ooit om 06:00 ’s ochtends een zwaar beschonken vriend heeft opgehaald. Het is maar een greep uit haar mooie studententijd.

BEP loopt met Eva naar Puck in de Van Welderenstraat, waar ze regelmatig luncht. Deze plek is om 8:00 uur al open. Tijdens de coronacrisis lag de culturele sector voor een groot deel aan banden. Ook Eva was gedwongen om ander werk aan te pakken. Ze ging tijdelijk aan de slag voor de GGD als bronnencontactonderzoeker. Sinds juni dit jaar trokken de ZZP-klussen gelukkig weer aan. “Ik wil me blijven door ontwikkelen in media maken. Van de jongeren aan wie ik workshops geef voor Beeldbrengers TV leer ik ook enorm veel. Ze bieden me andere perspectieven. Ik leef namelijk een beetje in een bubbel die bestaat uit wonen in een -linkse- stad en een vriendenkring die grotendeels blank is. De jongeren die ik ontmoet, hebben uiteenlopende achtergronden. Bovendien inspireren ze me door hun enthousiasme.” Ondanks alle inspirerende projecten en succesvolle programma’s, vindt Eva overigens niet dat ze een zakelijk bedrijf runt. “Ik zie mezelf als freelancer en als creatief persoon. Ik werk nu niet voltijd als ZZP’er en maak nog gebruik van een kleine ondernemersregeling, maar zou daar in de toekomst wel naartoe willen.”

We schuiven aan tafel in Puck. Eva drinkt een geperste rode fruitsap waar de versheid vanaf spat, BEP een hemelse koffie. Ziet Eva door haar fysieke beperking snel bij anderen hun sterke en zwakke punten? “Ja, ik zie zelfs dingen aan mensen die ze zelf niet eens doorhebben. Ik denk vaak: jouw handicap is erger dan mijn handicap! Ik ben er van overtuigd dat het veel beperkender is als er iets dwars zit tussen je oren dan mijn fysieke beperking. Als je depressie hebt, kan je niet aan een ander vragen om de depressie uit je hoofd te halen. Dat geldt voor allerlei soorten angsten en depressies, maar ook voor overprikkeling. Dat soort problematieken zijn pas écht beperkend.” Ze lacht een stralende lach: “Mensen dénken dat mijn fysieke beperking erg is, maar het is helemaal niet zo erg. Mijn beperking is praktisch van aard. Lastige situaties kan ik vaak makkelijk oplossen met een rolstoel, de lift, aangepaste kleding en in sommige gevallen door een ander om hulp te vragen. Ik heb natuurlijk wel elke dag zorg nodig. Maar als mensen mij zien, snappen ze dat ik ergens niet naar binnen kan of ergens niet bij kan. Ze willen best even helpen of stappen opzij zodat ik erlangs kan. Geestelijke problemen zijn daarentegen meestal niet zichtbaar aan de buitenkant. Daardoor lopen mensen met die problemen eerder tegen onbegrip aan. Bovendien ben ik van mening dat elk mens met bepaalde beperkingen leeft, van groot tot klein. Ik ben allang blij dat ik superleuke zorgverleners om me heen heb. Wellicht is deze positiviteit een overlevingsmechanisme en natuurlijk baal(de) ik ook wel eens stevig doordat ik in een pretpark niet in alle attracties kan of toen mijn moeder me vroeger ophaalde bij McDonalds, terwijl mijn middelbare schoolvrienden samen naar huis fietsten. Maar ik accepteer uiteindelijk dat sommige dingen voor mij niet zijn weggelegd en daardoor zijn de baalmomenten schaars.”

Op één punt deed Eva absoluut geen concessie: tijdens haar studie leerde ze autorijden in een aangepaste VW Transporter T5, waarbij ze met een joystick alle rijhandelingen uitvoerde en haalde haar rijbewijs. “Dat is technisch en praktisch heel goed mogelijk,” zegt Eva. “De beperking die hierbij om de hoek kwam kijken, zat ‘m in de bureaucratie van het UWV. Het UWV keek alsmaar naar de kosten die ermee gepaard gingen: als ik na mijn studie in Nijmegen zou gaan wonen en werken, was de taxi goedkoper dan een aangepaste autobus met ruimte voor de rolstoel en passagiers. Ik heb ervoor gevochten en die uiteindelijk toch gekregen. Dat was echt next level, want het werk dat ik nu doe en het leven dat ik nu leid waren er nooit geweest zonder mijn vervoersmiddel. Ik kan gaan waar ik wil, dat is van ongekende waarde voor mij. Tijdens mijn studietijd was ik zelfs mobieler dan studiegenoten, die afhankelijk waren van de treintijden!”

Voordat we afsluiten bij De Blonde Pater, waar ze graag ontbijt, moet Eva tussendoor een huisgenote redden die zich heeft buitengesloten. Ze ‘racet’ zoals ze het zelf zegt, even snel naar huis, stralend tussen het winkelend publiek door, net zoals ze aan kwam tijdens de ontmoeting.