In gesprek met Jeanne van Trash‘ure Taarten

Beide zussen werken al sinds ze jong zijn. Marleen begon op haar 11e al met een krantenwijk. “Maar niet de Gelderlander, want dan moest je ’s ochtends vroeg op.” Ze was tijdens de middelbare school al gefocust op werk. “Iedereen vertelde me dat ik naar het vwo moest, want dan kon ik meer verdienen. Dat heeft eigenlijk geen impact gehad.” Na allerlei verschillende bijbaantjes, van de supermarkt tot schoonmaker, kwam ze bij restaurant Lodewijk en New Dutch terecht. “Maar toen ik 21 werd, begon ik te twijfelen. Ik kreeg het gevoel dat ik een plan moest maken, misschien toch maar moest gaan studeren. Op dat moment zei mijn baas: je moet voor jezelf beginnen!” Nog geen half jaar later zag Bairro Alto het licht, midden in het centrum van Nijmegen.

De route die Loes aflegde richting de horeca, liep heel anders. “Ik had mijn toekomst helemaal uitgestippeld. Ik studeerde sociaalpedagogische hulp­verlening en had een bijbaan in de psychiatrie. Daar zou ik carrière gaan maken. Ik had ook een bijbaantje bij Faber, achter de bar. Daar leerde ik mijn vriend Mark kennen, waardoor mijn hele omgeving opeens in de horeca zat.”

Loes hoorde van Mark over het City Park en ging samen met hem kijken. Het was mogelijk om het hotel op korte termijn over te nemen. Dat liet Loes zich geen twee keer zeggen. “Ik was meteen enthousiast en ben met mijn opleiding gestopt om me geheel op de zaak te storten. In 2013 werd dat hotel Credible.”

Jeanne van Ittersum is ooit gestart met Trash’ure Taarten vanuit de ambitie voedselverspilling tegen te gaan. Nu begeleidt ze ook vluchtelingen op de werkvloer of in hun zoektocht naar passend werk. Dat vraagt nogal wat anders? Jeanne: “Ja, dat vraagt zeker wel wat anders van me, maar we
hebben van het begin af aan beide missies gehanteerd. We wilden inderdaad de enorme voedselverspilling tegengaan, maar ook vluchtelingen in Nederland een gelijke kans geven.” Ondertussen vraagt ze of ik een koekje wil. Een koekje afslaan bij Trash’ure Taarten? Echt niet. Jeanne: “Die hebben ze vorige week voor m’n verjaardag gemaakt. Lief toch?”

In de keuken zijn Anton, Nada, Amal en Deema aan het werk. Inas is bezig met administratieve taken. Zij heeft haar opleiding in de keuken gevolgd, maar het beroep van bakker leek niet echt bij haar te passen. Ze heeft in Syrië een HR-opleiding gevolgd, dus Jeanne is gaan kijken of ze op dat gebied iets voor Trash’ure Taarten kan betekenen: altijd op zoek naar een passend vervolg dus. Jeanne: “Ik kan het ook niet over m’n hart verkrijgen om haar nu weer weg te sturen en dat ze weer in de uitkering terechtkomt. We kijken op welke manier ze aan ons HR-beleid invulling kan geven.”

Jeanne begon Trash’ure Taarten in 2018 samen met Bram, met wie ze op de middelbare school zat, en Anton, haar huidige partner. Na haar studie Milieukunde begon het idee te ontstaan en heeft ze samen met deze twee mannen het bedrijf opgezet. Eerst als stichting, nu als ‘commercieel’ bedrijf. ‘Commer­cieel’ tussen haakjes, want natuurlijk moeten ze ervan rondkomen, maar het doel is niet om financieel te groeien en winst te maken, maar vooral om meer mensen een baankans te geven en nog veel meer voedselverspilling tegen te gaan.

Jeanne: “We hebben geen officieel label van ‘sociaal ondernemer’. We zijn financieel onafhankelijk. Om het label ‘sociaal ondernemer’ te kunnen dragen, moet je aan allerlei (administratieve) eisen voldoen en dan heb je misschien wel kans op subsidies, maar daar maken wij dus geen gebruik van. We hebben wel leningen om bijvoorbeeld de (uiteraard elektrische) auto’s te kunnen bekostigen en dan moeten we al behoorlijk wat aantonen qua impact. Het is gemakkelijk om aan te tonen hoeveel geld een gemeente bespaart als wij iemand een jaar lang uit de bijstand houden. Het is lastiger aan te tonen dat je op langere termijn een positieve beweging in gang zet. We hebben wel het label ‘Harrie’ gekregen. Dat is een keurmerk, waarmee je officieel job coach kunt zijn van onze doelgroep. We begeleiden nu zo’n 25 mensen per jaar.”

Jeanne: “Nada brengt in de ochtend de bestellingen bij onze klanten langs. Zij wilde voorheen wel als buschauffeur werken, maar bij alle andere organisaties kun je alleen maar fulltime in dienst komen. Dat was voor haar niet mogelijk. Bij ons kan ze dus halve dagen buschauffeur zijn en de andere delen bijspringen in de keuken, net wat er nodig is. En Nada bijvoorbeeld deed de BBL-opleiding ‘Food assistent’. Vanuit die opleiding ging ze vakkenvullen bij een grote supermarkt. Niemand sprak daar met haar, daar werd ze echt niet gelukkig. Viavia hoorde ze van ons bestaan en nu heeft ze hier een vast contract. Mijn vriend Anton is altijd kok in de zorg geweest. En een goeie ook, hij won daar zelfs prijzen. Nu staat hij de hele dag in de keuken te bakken met onze collega’s. Zelf kan ik niet bakken, voor geen meter! Ik help af en toe wel met het decoreren, maar meer ook niet.” En als Anton jarig is, dan bak ik thuis de taarten, zodat hij even een dag niet hoeft te bakken. Maar wel gewoon iets makkelijks hoor.

En tot slot Bram, de andere partner, is onze digitale man. Hij beheert de website en alles wat mij technisch boven de pet gaat.”