Gepubliceerd:
In dit artikel:
Tekst:
Fotografie:
Diny van Haaren-van der Tol runt al meer dan 44 jaar haar winkel Diny’s Wol. Een snipperdag heeft ze in al die jaren nooit gehad, maar van ophouden wil Diny voorlopig niets weten. Diny: “Als hij daar boven me met rust laat, en de mensen blijven komen, dan blijf ik ook hier. Mijn beide overgrootvaders zijn 96 jaar geworden, dus daar kijk ik maar naar. Het zou mooi zijn als ik de 50 jaar vol kan maken.”
Diny’s wolwinkel grenst aan haar eigen woning. Vanuit haar woonkamer loop je zo de winkel in. Elke dinsdag tot en met zaterdag opent ze om 1 uur ‘s middags de deuren van haar wolwinkel. “En daar heb ik mijn handen vol aan. Je moet toch zorgen dat de winkel netjes blijft.” In 1978 waren er 14 handwerkwinkels in Nijmegen. Haar collega’s destijds dachten: “Ah, die Diny hebben we er zo binnen een jaar uit”, maar na 44 jaar is Diny’s Wol de enige wolwinkel die Nijmegen nog rijk is. En haar klanten die komen overal vandaan, tot aan Amerika toe!
“De laatste twee jaar na corona is het wel pet geworden.De mensen zijn ook lui geworden. Ze bellen nu nog steeds op in plaats van naar de winkel te komen.” Maar aan een webshop begint Diny niet meer: “Nee, want ik heb een nieuwe heup en ik kan niet om de haverklap naar het postkantoor.” Haar dochter zou de winkel wel graag overnemen, maar het is niet rendabel. Je moet toch zorgen dat zij een weekloon heeft, want je kunt niet van de wind leven.”
“Toen de gulden er nog was, was het beter dan nu,” vervolgt Diny. Een container vol wol kocht ze toen op. Samen met haar man stopte ze al die bollen wol in hun boot. “Die tjalk was 16 meter lang en nog moest je trappen om al die wol erin te krijgen, zoveel wol was het. Ik verkocht de wol per pak van twintig bollen voor 20 gulden. De mensen stonden er buiten voor in de rij. Dat was heel leuk werken! Ik hoefde zelf niet naar buiten en mijn man maar steeds op en neer naar de boot om meer wol te halen. Echt overal in huis lag wol. In de gang, op de trappen. Dat was een hele leuke tijd!”
