‘Eerst een kopje thee drinken, daarna autopech verhelpen’

Voordat het duo in april 2023 in de auto stapte voor hun grote reis, deden ze een cursus four wheel drive en een EHBO-cursus om voorbereid te zijn op situaties die onderweg konden voorvallen. “Er waren ook cursussen over kidnapping, die hebben we niet gedaan. Maar je moet wel weten wat je allemaal kunt tegenkomen. Eigenlijk waren we het meest bang dat we in Bulgarije al zouden stranden, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Het grappige is dat elk land waarschuwt voor het buurland; in Roemenië zeggen ze: ‘Pas op voor Bulgarije hoor’. En in Bulgarije waar­schuwen ze weer voor Noord-Griekenland. Maar uiteindelijk hebben we daar helemaal geen last gehad van vervelende­­ situaties.”

“Toen we in Jordanië pech kregen, de rem liep aan, kregen we ook meteen hulp. Het is altijd eerst: ‘Drink een kopje thee.’ Daarna kijken we verder. We mochten daar in de woonkamer slapen, zo gastvrij. De mensen hebben niet veel, maar toch boden ze ons een slaapplek aan. Dat zie ik in Nederland nog niet gebeuren, dat we mensen met autopech in onze woonkamer laten slapen”, lacht ze.

“Saoedi-Arabië laat pas sinds kort niet-moslims toe, dus toen we door Saoedi-Arabië reden, dacht ik wel even: ‘Oh jee, als dat maar goed gaat.’ Maar achteraf blijkt toch dat de momenten waar je je niet op kunt voorbereiden, vaak het mooist zijn. Zo ontmoette ik daar vrouwen die met me wilden koffiedrinken. Dan zaten we daar bij de vrouwen thuis en praatte ik met hen. Niek mocht niks zeggen, want mannen spreken vrouwen daar niet aan. Ik kreeg allemaal souvenirs mee; goudgekleurde beeldjes van kamelen, oorbellen. Heel bijzonder”, zegt ze.

Ook de zandstorm in Saoedi-Arabië is haar bijgebleven. “We hadden net een plekje gevonden om wild te kamperen, want in het Midden-Oosten zijn weinig campings en er is wel veel ruimte. Ik zag een storm op ons af komen en dacht: ‘Dit is niet goed.’ Ter voorbereiding had ik wel informatie proberen op te zoeken, maar er was verder weinig informatie in het Engels over te vinden. Ik had plaatjes gezien en dit zag er precies zo uit. We gooiden snel wat zakken chips naar voren in de auto, zodat we in ieder geval wat te eten hadden. We haalden alle spullen naar binnen en in drie minuten was die zandstorm er. Zo zaten we dan uren in de auto te wachten tot ‘ie over- ging.”

Na 3 maanden reizen, kwamen Sijanda en Niek bij de grens van Mozambique. Bijna bij de eindbestemming. “Onderweg ging er echt vrij weinig fout. We zijn wel een keer een krottenwijk ingereden per ongeluk, en we hebben echt moeten leren hoe je je beweegt tussen wilde dieren, maar verder gebeurden er geen hele spannende dingen. Totdat we bij de grens van Mozambique kwamen. Daar was net een natuurramp gebeurd. Er was geen elektriciteit en we stonden bij een grenspost die niet per se voor toeristen bedoeld was”, zegt ze. “De Mozambikaanse douane wilde ons niet binnenlaten. Eigenlijk moesten we volgens hen terug naar Malawi om daar een visum aan te vragen. Officieel was dat niet nodig, omdat een maand eerder de visumregels met Nederland versoepeld waren. En we hadden daar ook niet genoeg brandstof voor, omdat er geen diesel meer in Malawi was. We zaten dus vast tussen twee grensposten. Als je in Afrika genoeg tijd hebt, kan alles geregeld worden. Dat is wel echt zo. Iedereen wil graag helpen, maar wij hadden wel wat tijdsdruk. Gelukkig was er een lokale bewoner die optrad als onze ‘douane agent’, hij sprak Portugees en Engels. En via-via had ik in de Facebookgroepen een advocaat gevonden die ons telefonisch kon helpen. Maar op zo’n moment ben je wel machteloos. Gelukkig was het na zo’n acht uur wachten geregeld en mochten we doorrijden.”

Eenmaal bij haar vader aangekomen, vierden ze eerst een weekje vakantie. “Het was heel fijn om daar te zijn. Ik ben blij dat we op deze manier naar hem zijn gegaan, want hierdoor hebben we veel geleerd over de verschillende steden, de prachtige natuur en geschiedenis van oost- en zuidelijk Afrika. Mijn vaders project ligt echt in de middle of nowhere en hij woont in een soort Hans & Grietje-huisje. Wij waren inmiddels best verwilderd en wat gewend. Onderweg douchten we wanneer mogelijk en met een plastuit werd wildplassen ook steeds makkelijker. Als we hadden gevlogen vanuit Nederland, was de overgang heel groot geweest”, lacht ze.

“Daar hebben we meegeholpen in het project en het geld dat we hadden opgehaald met onze reis, gedoneerd. Na die vier maanden was ik er ook weer aan toe om te werken en mijn vrienden en familie te zien. Ik houd van mijn werk en mijn leven in Nederland. En we gaan zeker weer op pad met deze auto, maar dan misschien een maand in Turkije of Scandinavië toeren.”